یک خانه مرغ با ۱۲,۰۰۰ پرنده در یک شب گرم ۲۰۰ تا از آن‌ها را از دست داد، نه به دلیل بیماری بلکه به دلیل فن تهویه‌ای که هرگز روشن نشد — زیرا ترموستات در سایه محفظه فن نصب شده بود و دمایی را خواند که همیشه خنک‌تر از خانه بود. پرنده‌ها خوب بودند. محل قرارگیری سنسور مشکل بود.
تهویه دام بخشنده نیست: پرندگان و خوک‌ها هیچ تحملی برای حدس و گمان ندارند. اگر دما خیلی بالا برود، آن‌ها خوردن را متوقف می‌کنند. اگر رطوبت خیلی زیاد باشد، آمونیاک جمع می‌شود و مشکلات تنفسی به دنبال آن می‌آید. یک کنترل‌کننده جمع و جور با منطق واقعی نقاط تنظیم، ترموستات دیواری را با دکمه‌اش شکست می‌دهد و دلیل آن الکترونیک نیست — بلکه توانایی تفکر در ترکیب‌ها به جای خواندن‌های تکی است.
مراحل دما، نه یک سوئیچ بزرگ
سیستم قدیمی یک رله دارد: دما خیلی بالا، فن روشن. سیستم بهتر دارای مراحل است: تهویه حداقل بر اساس زمان‌سنج برای حفظ حرکت هوا اجرا می‌شود؛ مرحله دوم یک فن را در دمای تنظیم شده +۲°C اضافه می‌کند؛ مرحله سوم خنک‌سازی تبخیری یا سیستم پد را در دمای تنظیم شده +۴°C وارد می‌کند. هر مرحله دارای نقطه تنظیم خود، هیسترزیس خود (از طریق بلوک‌های عملکرد HI-LO) و زمان حداقل کار خود است تا فن‌ها به طور کوتاه‌مدت کار نکنند. یک PR-18DC-DA-R دمای خانه را از ورودی PT100 خود می‌خواند، آن را با سه نقطه تنظیم مقایسه می‌کند و سه کنتاکتور فن را راه‌اندازی می‌کند — همه قابل مشاهده و قابل تنظیم در صفحه کلید جلویی، که مدیر مزرعه در ساعت ۱۱ شب وقتی خانه گرم است واقعاً از آن قدردانی می‌کند.
یک سنسور یک نظر است؛ دو سنسور یک گفتگو. سنسور دما را دور از فن‌ها و درها نصب کنید و اگر خانه بلند است، دو سنسور را با ریاضیات آنالوگ کنترل‌کننده میانگین بگیرید — یک خوانش تکی از مکان اشتباه بیشتر از هر نقص واقعی، وحشت‌های نیمه‌شب را آغاز کرده است. بلوک HI-LO بر روی مقدار میانگین مراحل را اجرا می‌کند؛ یک سنسور گیر کرده به عنوان خوانشی که هرگز تغییر نمی‌کند، نشان داده می‌شود و یک مقایسه ساده با دامنه معمولی خانه آن را قبل از اینکه پرنده‌ها متوجه شوند، علامت‌گذاری می‌کند.
رطوبت: نقطه تنظیمی که همه فراموش می‌کنند
نقاط تنظیم باید در جایی باشند که کشاورز بتواند به آن‌ها دسترسی داشته باشد. در سری PR، صفحه کلید جلویی نقاط تنظیم را بدون نیاز به لپ‌تاپ ویرایش می‌کند و هیسترزیس مانع از جستجوی فن‌ها هر چند دقیقه یکبار می‌شود — یک فن که به طور مداوم کار می‌کند، تسمه و بلبرینگ موتور خود را در عرض چند هفته فرسوده می‌کند و گله جریان هوا را احساس می‌کند.
گرما مشکل پر سر و صدا است؛ رطوبت مشکل خاموش. یک خانه در دمای ۲۸°C و رطوبت نسبی ۸۰% برای پرندگان بدتر از ۳۰°C و ۵۰% است — هوای مرطوب نمی‌تواند گرما را دور کند. یک سنسور رطوبت آنالوگ در ورودی آنالوگ دوم به کنترل‌کننده اجازه می‌دهد تا مراحل دما را نادیده بگیرد: اگر رطوبت از ۷۵% فراتر رود، مرحله تهویه حداقل به طور مداوم اجرا می‌شود، صرف نظر از دما. پرنده‌ها نفس می‌کشند، آمونیاک پاک می‌شود و کف خشک‌تر می‌ماند.
نادیده‌گرفتن رطوبت شامل دو بلوک عملکرد و یک مقایسه است. این در سخت‌افزار هیچ هزینه‌ای ندارد و از خسارات کند و گران‌قیمتی که هیچ‌کس نمی‌تواند آن‌ها را به یک شب خاص نسبت دهد، جلوگیری می‌کند.
برنامه شبانه‌ای که هزینه‌اش را پرداخت می‌کند
خانه‌های دام یک ریتم روزانه دارند و تهویه نیز باید همین‌طور باشد. تایمرهای هفتگی و سالانه کنترل‌کننده یک حالت تهویه کاهش‌یافته در شب اجرا می‌کنند — حرکتی کافی از هوا برای حفظ تازگی خانه، نه به اندازه‌ای که حیوانات در جریان هوا بایستند و انرژی خود را برای گرم ماندن بسوزانند. در زمستان، این کاهش شبانه صرفه‌جویی در سوخت است؛ در تابستان، تفاوت بین یک خانه که به طور یکنواخت خنک می‌شود و یک خانه که پرندگان از جریان دور می‌شوند، است.
در حین انجام این کار، یک نظارت بر قطع برق اضافه کنید: پس از قطع برق، کنترل‌کننده به طور خودکار تهویه را زمانی که تأمین برق بازمی‌گردد، از سر می‌گیرد، به جای اینکه خانه را تا آمدن یک انسان مهر و موم کند. در یک خانه مرغ در ماه ژوئیه، این یک ویژگی راحتی نیست. این تفاوت بین یک خانه گرم و یک فاجعه است.
خطوط تغذیه و آب می‌توانند از همان کنترل‌کننده بدون به اشتراک گذاشتن فضای مغزی استفاده کنند. یک ماردون تغذیه بر اساس زمان‌سنج خود کار می‌کند، خط آب با یک پمپ کنترل‌شده با شناور فشار می‌گیرد و هر دو در نوبت خود در توالی منتظر می‌مانند — اما مراحل تهویه باید اولویت داشته باشند، زیرا یک خانه گرم سریع‌تر از یک تغذیه‌کننده خالی می‌کشد. کنترل‌کننده سه برنامه کوچک را بر روی یک CPU مدیریت می‌کند، که به معنای یک محفظه، یک قطعه یدکی و یک نفر است که می‌داند همه چیز کجاست. این تجمیع برای مزرعه‌ای که پنج انبار و یک برق‌کار دارد، ارزش شگفت‌انگیزی دارد.
تهویه زمستانی یک موضوع متفاوت است: جریان هوای کم و آمونیاک و رطوبت جمع می‌شوند، بیش از حد و هزینه گرمایش افزایش می‌یابد. تایمر تهویه حداقل به بازیگر اصلی تبدیل می‌شود — یک برنامه ثابت از کارهای کوتاه فن که هوا را بدون سرد کردن خانه حرکت می‌دهد — و مراحل دما به عنوان نادیده‌گیری عمل می‌کنند، نه به عنوان کنترل اصلی. همان کنترل‌کننده هر دو فصل را انجام می‌دهد، که نکته است: مزرعه حالت را با تغییر برنامه تغییر می‌دهد، نه با استخدام یک برق‌کار.
سنسورها را با همان برنامه‌ای که فن‌ها کار می‌کنند، تمیز کنید. یک سنسور رطوبت پوشیده از گرد و غبار به سمت بالا می‌رود، کنترل‌کننده فن‌ها را سخت‌تر کار می‌کند و خانه سردتر و گران‌تر می‌شود. ده دقیقه با یک برس نرم یک بار در ماه ارزان‌ترین نگهداری در ساختمان است — و پرنده‌ها با تبدیل بهتر خوراک از شما تشکر خواهند کرد.
زنگ‌های هشدار که به خانه زنگ می‌زنند
مهم‌ترین خروجی یک کنترل‌کننده دام، کنتاکتور فن نیست — بلکه زنگ هشدار است. دمای بالا، رطوبت بالا، شکست فن (دستور اجرا بدون تأیید اجرا)، قطع برق: هر رویداد به یک زنگ هشدار قفل‌شونده نیاز دارد که تنها یک نفر می‌تواند آن را بازنشانی کند، به علاوه یک تماس صوتی از طریق زنگ داخلی (پرچم F63) یا یک اعلان از راه دور از طریق لینک MQTT مدل‌های ۴G به یک تلفن. منتظر ماندن تا صبح برای کشف یک فن خراب، چگونه شب ۲۰۰ پرنده اتفاق می‌افتد دو بار.
نقاط تنظیم را با در نظر داشتن حیوانات تنظیم کنید، نه با ورق داده. یک هفته دما و رطوبت ثبت‌شده را تماشا کنید، مراحل را تنظیم کنید و خانه به شما خواهد گفت که آیا منطق درست است. پرنده‌ها همیشه حقیقت را می‌گویند. و آن‌ها این کار را سریع‌تر از هر صفحه گسترده‌ای انجام می‌دهند.
